Mimo wszystko!...

Udało mi się zapisać do lekarza znacznie wcześniej niż planowałam.No i masz! moje obawy się potwierdziły...Mąż Superowy już mi śpiewał .."babciu droga babciu...." kiedy dowiedział się co doktor czujnym swym okiem wypatrzyła i stwierdził, że po co ja do niej chodzę skoro sama dobrze wiem co mi jest.  Dramatu nie ma, można z tym żyć, wszystko jest pięknie,  jakkolwiek gdzieś ubodło mnie to jako pełnowartościową  kobietę.Według mojej wiedzy z medycznej szkoły choroba powinna ujawnić się już w wieku dojrzewania, znane są jednak przypadki kiedy to własnie dopiero po narodzinach pierwszego dziecka ciało stawia liberum veto. No to teraz jesteśmy we dwie mam nadzieje,że nie będzie mi ta druga wybiegać przede mnie.No cóż może od czasu do czasu będę musiała się wspomóc cudownymi tableteczkami zależnie od współpracy mojego organizmu. Jednak sama myśl o tym wszystkim kiedy to usłyszałam diagnozę, że to nie żaden cancer-szmancer ani inne licho tylko TO i AŻ TO ..... i mam w sobie takie kwiatki, z kilkoma  środeczkami ...Według jednych z wielu objawów choroby powinnam być brzydka monstrualnie gruba i owłosiona. A doktor mówi, że gdyby nie zajrzała to w życiu nie uwierzyłaby co we mnie siedzi.W tym wypadku musimy z Mężem  moim poważnie przemyśleć kwestię posiadania większej rodziny bo z tym może być problem ( ale nie musi jednak z wiekiem szanse maleją na powodzenie) i żebyśmy się nie obudzili pięknego dnia z brakiem możliwości  ruchu...tzn ja oczywiście mam milion wątpliwości o czym niejednokrotnie pisałam mój Mąż w ogóle.. i wiem że by chciał... ale no nic dałam sobie dwa lata będzie to będzie to będzie...nie to nie w końcu spełniamy się już jako rodzice.