:o)

Tak bardzo chciałam mieć dziecko. Od zawsze w moich marzeniach i pragnieniach pojawiał się maleńki chłopczyk. Odkąd zaczęłam pracować każdy dzień przynosił mi nowe radości, troski wynikające z rozmów z Uczniami, Rodzicami oraz związane z moim zawodem - pedagogiem szkolnym. Cieszę się z każdego drobiazgu, każdego sukcesu "moich Uczniów" i nawet nie przypuszczam, że rozwija się we mnie Nowe Życie... Ogromnego lenia, senność i osowiałość zwalam na pogodę, która nas wtedy nie rozpieszczała. Jednak po rozmowie z koleżanką i wymianie symptomów postanowiłam zrobić test ciążowy. I tak oto 15 kwietnia 2008 roku dowiedziałam się, że będę Mamą.

Nie posiadałam się z radości choć jeszcze nie dowierzałam, że TO dzieje się naprawdę. Po wizytach lekarskich wreszcie ja urodzony sceptyk mogłam w pełni cieszyć się Tobą Mój Maleńki Skarbie.
Kupiłam maleńkie buciczki zapakowałam je w piękne pudełeczko razem z karteczką i testem ciążowym i podarowałam je Mężowi... był zaskoczony oszołomiony ale bardzo szczęśliwy.
Ciąża przebiegała "modelowo" jednak infekcja pod koniec 3 miesiąca spowodowała, że wylądowałam na zwolnieniu do końca ciąży. Z niecierpliwością wypatrywałam w kalendarzu daty Twoich urodzin 16 grudnia. Jednak kiedy nadeszła upragniona chwila nic się nie stało. Synkowi nie spieszyło się na świat i zrobił wszystkim psikusa...
Od teraz żyję jak "na bombie" każdy dzień jest oczekiwaniem na tę jedną chwilę...

23 grudnia 2008 roku cały dzień jestem jakaś nieswoja. Mam jakieś skurcze, które pojawiły się popołudniu .. Po konsultacjach lekarskich stwierdzam, że to na pewno związane z układem pokarmowym i za radą doktor biorę no-spa. Intensywnie przygotowuję się do świąt Bożego Narodzenia ubieram choinkę robię ostatnie porządki, a skurcze nasilają się. W końcu w środku nocy z 23 na 24 grudnia zapada decyzja jedziemy do szpitala...Potem wszystko potoczyło się jak w filmie akcji. Skurcze nasilały się coraz bardziej i bardziej. O 11:10 w pewnym szpitalu w dużym mieście w dniu swoich 29 urodzin i imienin, 24 grudnia 2008 roku zobaczyłam buziunie mojego kochanego Synka. Zakochałam się bez pamięci (o ile można bardziej niż w ciąży) i kocham do dziś dnia i nie wyobrażam sobie już życia bez mojego dziś już 3 letniego Synka, który całym sobą napełnia nas wszystkich dumą i radością z odkrywania kolejnych wspólnych chwil... 
Ostatnio jak już Wam kiedyś pisałam dużo się nagromadziło kobietek w ciąży wokoło mnie. Właśnie się dowiedziałam, że znajoma Mama z placyku zabaw oczekuje narodzin drugiego dzidziusia. Moje lato będzie obfitowało w Maluszki, wysyp nastąpi tego dzieciowego kwiatu.
Każda taka wiadomość przywołuje we mnie wspomnienia sprzed prawie 4 lat.Mimo upływu czasu te wspomnienia żyją w mojej pamięci jakby to zdarzyło się wczoraj. Nawet nie wiem kiedy moje dziecko zrobiło się tak samodzielne, że potrafi  samodzielnie posługiwać się sztućcami, nałożyć buciki, kurtkę, czapkę a nawet szalik nie wspominając o spodniach, które bardzo często lądują na pupie tył na przód :)). I zanim się obejrzę będę szukała szkoły dla Synka i w końcu czas będzie wrócić w szeregi zawodowe to  nie wyobrażam sobie rozstania z Nim- mój Mąż twierdzi, że jestem Mama- kura i szalona kobietka a  i Synek nauczył się ( ale to z bajki) czasem tak na mnie mówić.